بازگشت به مجموعهقیمت بسته NFT حقوق مالکیت آن را تعیین نمیکند
خوانش مجموعهدارمحور اعلامیه Grails، ارزشگذاری و حقوق مستمر را بررسی میکند و داستان اجرا را تکرار نمیکند.
mfigge در پست 2 سپتامبر که ApeCoin بازنشر کرد، مبادله NFT و توکن میان شبکه اصلی Ethereum، Robinhood Chain وApeChain را راهی برای ترکیب توافقهای پیچیدهتر مجموعهداران توسط GrailsOTC توصیف کرد. این همان راهاندازی موضوع تحلیل اجرای ماست، نه رخداد دوم محصول. پرسش اینجا این است که بسته توافقی واقعا چه چیزی به خریدار میدهد.
یک بسته ممکن است داراییهایی با ویژگیهای اقتصادی بسیار متفاوت را ترکیب کند. توکن نقدشونده قیمت مرجعی دارد که حین مذاکره تغییر میکند؛ قطعه کلکسیونی خاص شاید فروش مشابه اخیر نداشته باشد. توافق بر ارزش کل میتواند اختلاف بر سر ارزش هر جزء را پنهان کند. ارزیاب باید تفکیک ارزش را حفظ کند و قیمت بسته را قیمت بازار قابل اتکای همه اجزا نداند.
کنترل شناسه دارایی و حقوق اثر مرتبط، دو موضوع جدا هستند. خبر، مجوزها، اجازه استفاده تجاری، تعهد میزبانی یا مزایای ادامهدار قطعات مبادلهشده را مشخص نمیکند. مجموعهدار به شرایط مربوط به داراییهای واقعی همان معامله نیاز دارد. قابلیت انتقال میان طرفین بهتنهایی تعیین نمیکند کدام حقوق پس از انتقال باقی میمانند.
فرضیه فروش مجدد نیز مفروضات مستقل میخواهد. شاید مبادله به این دلیل نهایی شود که طرفین برای اجزا ارزش متفاوتی قائلاند؛ این به معنای پذیرش همان بسته یا قیمت توسط خریدار دیگر نیست. مقایسه باید پیشنهاد قابل اجرا را از قیمت درخواستی جدا کند و احتمال نیاز به تفکیک بسته پیش از فروش دوباره را لحاظ کند.
تداوم پس از تسویه مهم است. دسترسی به رسانه مرتبط، هویت طرف مسئول نگهداری در صورت وجود، و ثبت روشن شرایط کسبشده بر ارزیابی آتی دارایی اثر میگذارند. اینها ملاحظات بررسی مجموعهدارند، نه شاهد ارائه این خدمات توسط GrailsOTC یا وجود حقوق معیوب و محتوای مفقود در قطعهای مشخص.
بهبود بعدی قابل پیگیری، مستندات روشنتر هر دارایی همراه با انعطاف بیشتر مذاکره است. اگر خریداران پیش از توافق حقوق، مفروضات ارزشگذاری و وابستگی مستمر را بررسی کنند، پیچیدگی میتواند انتخاب مفید باشد نه ریسک پنهان. توافق پیچیدهتر بهتنهایی تقاضای قویتر فروش مجدد را اثبات نمیکند؛ بازنشر، توزیع خبر را افزایش میدهد نه تعداد رخدادهای سرمایهگذاری را.