«پیشنهادی ندارم»: درخواست دیدن نتیجه

پیش‌زمینه: آخر هفته بود و قیمت XAI به USD 0.0099 می‌رسید. شب پیش حساب رسمی تأیید کرده بود که مدیرعامل بنیاد همچنان در سمت خود است، اما نگرانی جامعه برطرف نشده بود. یکی از اعضا بیش از پاسخی درباره سمت مدیرعامل می‌خواست: پول گذاشته بود و می‌خواست نتیجه و به‌روزرسانی قابل مشاهده ببیند.

امروز: بعدازظهر، یکی از اعضای جامعه گفت این روزها مدام «پیشنهاد، پیشنهاد، پیشنهاد» می‌شنود. او پیشنهادی نداشت؛ پول سرمایه‌گذاری کرده بود و فقط نتیجه و خبر تازه می‌خواست. حساب رسمی بار دیگر پاسخی کامل و مؤدبانه داد: مدیرعامل همچنان بر سر کار است؛ Xai از ابتدا با مشارکت جامعه اداره شده و مسیرش به یک نفر وابسته نیست؛ دارندگان توکن، توسعه‌دهندگان و اعضای جامعه همگی می‌توانند نظر بدهند، پیشنهاد ثبت کنند و رأی بدهند. هر کس بخواهد موضوعی را پیش ببرد می‌تواند به بخش پیشنهادها برود. این قواعد واقعی بودند، اما دو طرف درباره یک چیز حرف نمی‌زدند. عضو جامعه می‌پرسید تیم در گام بعد چه خواهد کرد؛ پاسخ رسمی راه مشارکت در تصمیم‌گیری را نشان می‌داد. راوی هنگام بازخوانی گفت‌وگو پرسش‌های ماه مه را به یاد آورد: «پروژه مرده است؟»، «خبری هست؟»، «گسترش می‌دهید؟»؛ حساب رسمی چهار یا پنج بار مردم را تقریباً به همان در هدایت کرده بود.

اثر و ادامه: این تندترین بحث ماه مه شد و محور آن مسئولیت ارائه پیشرفت بود. کسی انکار نمی‌کرد که مدیرعامل سر کار است، بخش پیشنهادها باز است و می‌توان رأی داد. اما حق مشارکت در حکمرانی معادل نتیجه محصول نیست و مسیر رأی‌گیری هم نقشه راه نیست. کسی که می‌پرسد بعد چه می‌شود، اگر پی‌درپی به ثبت پیشنهاد دعوت شود، ممکن است حس کند تعیین گام بعدی به خودش واگذار شده است. نگهبان شب عجله نکرد بحث را به سود هیچ‌یک از طرف‌ها تمام کند. او یک پرسش را برای گفت‌وگوی بعدی نگه داشت: وقتی جامعه می‌تواند مسیر را تعیین کند، چه کسی توضیح می‌دهد اکنون چه کاری در جریان است؟